Uroš Predić je rođen 7. decembrа 1857. u Olovatu. Osnovnu školu je završio u rodnom mestu a gimnaziju u Pančevu.
 Godine 1876. odlazi na akademiju u Beč gde Predića smatraju najboljim studentom Bečke akademije.
 Godine 1879. dobio je Gundelovu nagradu na koju je konkurisao slikom ”Nadurena devojčica“.
 Umetničku akademiju u Beču završava 1880. godine u klasi profesora Gripenkerla.

 Godine 1880. Predić je na kratko vreme napustio Beč, kako bi posetio oca koji je ubrzo zatim umro.
 Vraća se u Beč i već ga sledeće godine napušta zbog smrti brata Svetozara. Želi da ostane u Orlovatu pored majke,
 ali na poziv profesora Gripenkerla 1882. godine ponovo odlazi u Beč. Koliko je poverenje ovog  profesora uživao govori
 podatak da ga je on 1883. godine pozvan za svog asistenta na Akademiji.

 Godine.1885.Predić napušta Beč i dolazi u Orlovat gde slika kompozicije iz seoskog života,
 motive iz Orlovata i njegove okoline.

 Godine 1886. Predić dolazi u Beograd i tu ostaje tri godine. Motive zabeležene u Orlovatu obrađivao je dalje u Beogradu.
 Nova sredina je povoljno uticala na umetnika. U toku tog vremena naslikao je svoje najbolje radove, od kojih da pomenemo
 veselu braću, siroče na majčinom grobu, kosovsku devojku.

	Vesela Braća žalosna im majka	Siroče na majčinom grobu
Kosovka Devojka			Portret Jovana Cvijića

U svom slikarskom opusu najviše je negovao ikonografiju i portrete.  Uradio je čuvene portrete: Jovana Cvijića, Slobodana Jovanovića, Đorđa Vajferta i dr.

Pored brojnih samostalnih religijskih kompozicija i ikona naslikao je i sledeće ikonostase:  U crkvi u Orlovatu, Perlezu, Celju, Rumi. U crkvi Svetog Save u Libertvilu u SAD i dr.  Predić je bio jedan od osnivača društva srpskih umetnika „Lada“ 1904.godine.  Bio je neprekidan član ovog društva, kao i njegov dugogodišnji predsednik.  Izabran je za dopisnog člana Srpske kraljevske akademije 1909. godine a 1910. godine za redovnog člana.  Bio je i jedan od osnivača udruženja likovnih umetnika u Beogradu 1919. godine i njegov prvi predsednik.  Među Predićeve poslednje radove spada Autoportret slikan 1949. godine. Naslikao je pre ovoga još jedan 1916. godine.  I svoj lik sa ostalim članovima porodice na slavskoj ikoni Svetog Nikole.  Umro je u Beogardu 11. februara 1953 godine u svojoj 96. godini kao najstariji srpski slikar.  Sahranjen je u svom rodnom mestu Orlovatu, ispunivši obećanje dato svojim meštanima.  Tu i dan danas počiva naš meštanin i slikarski velikan. Nek mu je slava i hvala.